یه تحقیق جدید از تجربه بچه‌هایی میگه که مادرشون جراح قلب و قفسه سینه بوده

یه تحقیق جدید که تو مجله The Annals of Thoracic Surgery چاپ شده، یه نگاه نادری میندازه به اینکه بزرگ شدن به عنوان بچه یه مادر جراح قلب و قفسه سینه (CT) چطوریه و یه ترکیب قدرتمند از چالش‌ها، الهام‌بخشی و تاب‌آوری رو نشون میده.

این تحقیق، که توسط دکتر مارا آنتونوف، رئیس شورای تعامل با اعضای انجمن جراحان قفسه سینه (STS) و رئیس انجمن زنان در جراحی قفسه سینه (WTS)، با همکاری تانیشا راجا و دکتر ماریانا پاپاجورج و بقیه اعضای کمیته تحقیقات WTS طراحی و شروع شده، بچه‌های بزرگسال (۱۸ سال به بالا) جراحان زن قلب و قفسه سینه رو مورد نظرسنجی قرار داده.

با اینکه تحقیقات قبلی روی این تمرکز کرده بودن که شغل یه جراح چطور روی همسر یا شریک زندگیش تأثیر میذاره، این اولین تحقیقیه که روی حرف‌های بچه‌ها تمرکز کرده. شرکت‌کننده‌های نظرسنجی برداشت‌های دست اول خودشون رو در مورد اینکه شغل پرمشغله مادرشون چطور روی تربیت، ارزش‌ها و روابط خانوادگی‌شون تأثیر گذاشته، به اشتراک گذاشتن.

اینم از یافته‌های اصلی:

• ۸۸.۶ درصد از شرکت‌کننده‌ها رابطه‌شون رو با مادر جراحشون فوق‌العاده مثبت توصیف کردن.

• ۶۶.۶ درصد ثبات مالی رو به عنوان یه مزیت شغل مادرشون ذکر کردن.

• ۵۸.۳ درصد مادرشون رو به عنوان یه الگو می‌دیدن و اون رو مسئول نهادینه کردن ارزش‌های اصلی مثل مسئولیت‌پذیری و استقلال می‌دونستن.

• ۴۱.۶ درصد گفتن که شغل مادرشون تفکر انتقادی و مهارت‌های حل مسئله‌شون رو تقویت کرده.

• در عین حال، ۴۱.۶ درصد گزارش کردن که وقت محدود و حضور عاطفی کم، مخصوصاً تو دوران کودکی، یه چالش همیشگی باقی مونده بود.

دکتر آنتونوف گفت: «چیزی که بیشتر از همه منو غافلگیر کرد، دیدگاه فوق‌العاده مثبتشون بود. با اینکه وقت محدودی که با هم بودن اغلب توسط بچه‌های مادرهای جراح قلب و قفسه سینه ذکر می‌شد، ولی برداشت‌های اونا خیلی بیشتر از فشار و سختی، روی افتخار، تحسین و رشد شخصی تأکید داشت.»

این یافته‌ها چه معنی‌ای دارن؟

شرکت‌کننده‌ها به فداکاری‌های مادرانشون، از جمله از دست دادن وقت خانوادگی و استرس عاطفی بالا به خاطر برنامه‌های غیرقابل پیش‌بینی، اعتراف کردن. با این حال، اونا همچنین تأکید کردن که دیدن اون فداکاری‌ها چطور احترام عمیق، تاب‌آوری و تو بعضی موارد، تمایل به دنبال کردن یه شغل تو رشته پزشکی رو توشون به وجود آورده.

راجا گفت: «این تحقیق نشون میده که مادرها چطور نقش محوری‌ای تو شکل دادن به ارزش‌ها و آرزوهای بچه‌هاشون دارن و اهمیت حیاتی رسیدن به یه تعادل سالم بین کار و زندگی رو برجسته می‌کنه. تو جراحی، اولویت دادن به این تعادل نه تنها برای اینکه جراحان زن بتونن به پتانسیل کامل حرفه‌ای‌شون برسن ضروریه، بلکه برای اینکه بچه‌هاشون هم بتونن به طور کامل از الهام و مثالی که مادراشون ارائه میدن، بهره‌مند بشن.»

یه درخواست برای حمایت گسترده

خیلی از شرکت‌کننده‌ها به موانع سیستمی‌ای اشاره کردن که باعث می‌شد مادرشون نتونه تو سال‌های شکل‌گیری شخصیتشون حضور داشته باشه. نویسنده‌ها هم با تکرار این نگرانی‌ها، خواستار اجرای گسترده‌تر سیاست‌های حمایتی توسط موسسات بهداشتی شدن، مثل:

• مهدکودک در محل با کادر پزشکی

• برنامه‌ریزی انعطاف‌پذیر

• مرخصی والدین با حقوق

• برنامه‌های مربی‌گری رسمی مخصوص والدین جراح

دکتر پاپاجورج گفت: «تغییرات سیاستی‌ای که بیشترین تأثیر رو دارن، اونایی هستن که به بزرگترین چالش‌های والدین جراح رسیدگی می‌کنن: زمان، دسترسی و انعطاف‌پذیری. موسسات باید مراکز مراقبت از کودک مقرون‌به‌صرفه‌ای رو فراهم کنن که تو ساعات طولانی‌تری در دسترس باشن و به سیستم‌های پشتیبان و سیاست‌های منعطف برای بیماری مجهز باشن. و برای کارآموزها، انعطاف‌پذیری تو مدت زمان آموزش، زمان‌بندی فلوشیپ و برنامه‌ریزی امتحانات کمک می‌کنه تا مطمئن بشیم مرخصی والدین یه گزینه واقع‌بینانه‌ست.»

با افزایش تعداد زنانی که وارد جراحی قلب و قفسه سینه می‌شن، این تخصص با یه فرصت حیاتی روبروست تا محیط کاری‌ای رو ایجاد کنه که تو اون، برتری حرفه‌ای و والد بودن با هم در تضاد نباشن و سیاست‌های حمایتی و فرهنگ درک و انعطاف‌پذیری در اولویت قرار بگیرن.

دکتر آنتونوف گفت: «این یافته‌ها مستقیماً اون تصور قدیمی رو که میگه شغل جراحی قلب و قفسه سینه با زندگی خانوادگی سازگار نیست، به چالش می‌کشن. ما با بلند کردن صدای بچه‌ها، نشون میدیم که مادرهای جراح می‌تونن تأثیر عمیقاً مثبتی هم تو خونه و هم تو تخصصشون داشته باشن.»

لينک منبع